De Wisser
Land Rovers in The Gambia...
WYSIWYG Web Builder
WYSIWYG Web Builder
18 Januari 2015     Sanyang

Goed. Het moet er toch eens van komen. Ik had er alles voor over gehad om deze update niet te hoeven plaatsen.
Wat is er gebeurt? Wel, het ergste wat je maar kan overkomen. Ik ben mijn beste maatje kwijt.
Dinsdag 30 december 2014 15.30 is Pia overleden.
Zo'n 5 weken daarvoor Pia naar het ziekenhuis gebracht met hevige buikpijn. Diagnose: acute pancreatitis. Dat had met een week of twee weer moeten verdwijnen, echter dat gebeurde niet. Een spoedoperatie was nodig om haar leven te redden. 20 minuten in de operatie wordt ik erbij geroepen om naar het probleem te kijken. Hele stukken van haar darmen waren compleet afgestorven! Dit als gevolg van een draaiing van de darmen. Dit had weer te maken met verklevingen die er nog zaten van vroeger. Als zo'n verdraaiing een bloedvat afsluit, en dit langer dan 6 uur duurt, begint meteen de afsterving. De chirurg wist het slechte materiaal allemaal te verwijderen en er werd een nieuwe verbinding gemaakt. Meteen na deze operatie was de pijn zo goed als verdwenen. Dat was al een hele opluchting. Maar telkens als Pia rechtop wilde zitten kwam er via de hechtingen darmvloeistof naar buiten. Er zat dus nog ergens een lek en een tweede operatie was noodzakelijk. Bij mij werd bloed afgenomen voor een bloedtransfusie en alles was klaar voor de operatie. Pia keek er naar uit, eindelijk zou de tweede operatie het probleem moeten oplossen. Rond 15.00 uur kreeg Pia last met ademhalen en zag ik het zuurstofopname gehalte zakken naar 35%. Dit moet 95% zijn. Meteen werd er zuurstof toegediend en het liep weer op. Echter amper 15 minuten later zakte het weer snel in. Kort gezegd: het lichaam wou geen zuurstof meer opnemen. Vrijwel meteen is ze in een Septic Shock geraakt. Pia had er ook nog buikvliesontsteking bijgekregen. En met 5 weken vrijwel geen voedsel en alleen maar aan het infuus was ze erg vermagerd en verzwakt. 15.30 uur heeft het tere lijfje de strijd opgegeven.
Ik heb ze dezelfde dag nog mee naar huis genomen en de volgende dag is ze begraven. Pia wilde altijd een stukje Stone Henge hebben en dat gaat ze nu krijgen. Daar waar ze begraven is. Eind Januari ga ik daaraan beginnen. Ik zal er voldoende foto's van maken en hier laten zien wat het resultaat is geworden.
Ik wil hierbij meteen ook iedereen in Nederland, Belgi en hier in Gambia bedanken voor alle hulp en steun. Zonder jullie had ik het niet gered.
Ergens zal ik de draad weer moeten oppakken, ik weet alleen nog niet waar of wanneer. De tijd zal het leren. Pi, je wordt ontzettend gemist!
29 maart 2015     Sanyang
Goed, we zijn er weer.
Zoals beloofd begonnen aan de rots. Da's al met al nog een beste klus geweest maar het resultaat is er dan ook naar. Robert heeft daarbij geholpen. Had zoiets nog nooit gezien en heeft dus weer wat nieuws geleerd. Snapte er in het begin helemaal niks van maar da's helemaal goed gekomen. Zo goed zelfs dat ie nu bezig is met een rots voor zijn moeder. Daar ligt nu alleen maar een hoopje zand. Geen steen, geen kruisje of wat dan ook helemaal niks. Daar gaat nu dus ook een rots komen. En dat vind ik dan toch wel mooi.
Onder de grote foto is te zien hoe Pia's rots is gemaakt. Ben benieuwd wat jullie er van vinden.
Klik op de eerste foto om te beginnen!
PiaRots01 PiaRots02 PiaRots03 PiaRots04
PiaRots05 PiaRots06 PiaRots07 PiaRots08
PiaRots09 PiaRots10 PiaRots11 PiaRots12
PiaRots13 PiaRots14 PiaRots15 PiaRots16
PiaRots17 PiaRots18 PiaRots19 PiaRots20
PiaRots21 PiaRots22 PiaRots23 PiaRots24
PiaRots25 PiaRots26 PiaRots27 PiaRots28
PiaRots29
24 juni 2015     Sanyang
Goed, tijd om weer verder te gaan.
Wat klusjes in huis afgewerkt, composthoop aangelegd, veel in de tuin en in de moestuin bezig geweest. Uitgaan bijna niks. Piano en biljarttafel besteld. En verder toch wel redelijk druk bezig geweest.
Over de moestuin:
Er wordt wel gezegd dat je in Gambia het hele jaar door groente kunt verbouwen. Da's niet helemaal waar. De rabarber lijkt momenteel in de slaapstand te gaan, boontjes en worteltjes hoef je nu niet meer te planten want die het echt niet meer. Sla en tomaat moet je geluk mee hebben en kan het nog wel doen. Dus ook hier is het verbouwen van groente toch wel aan periodes gebonden. Ik ben dus aan het proberen erachter te komen hoe het beste zaai en groei-periodes in beeld te kunnen brengen. Koolachtigen bijvoorbeeld: in de eerste paar maanden van het jaar kun je die wel zaaien en zullen ze wel gaan groeien maar nauwelijks iets opleveren vanwege bepaalde insecten en trage groei. Vanaf april gaat dat ineens stukken beter, bijna geen insecten en goed groeien. Zo is het gewoon uitproberen wat het op welk moment het beste doet. Dat houdt in, het hele jaar van alles blijven zaaien en bijhouden wat er gebeurt. Ook is het dit jaar pas voor het eerst dat er iets aan bodemverbetering is gedaan. Nog niet veel maar het geeft al wel resultaten. Door de hevige regenval elk jaar worden vrijwel alle mineralen en voedingstoffen uit de bodem weggespoeld/gefilterd. Maar toch heb ik de vriezer redelijk goed kunnen vullen met boontjes, peultjes, worteltjes, wat rabarber en prei. Heb heerlijke flinke radijsjes gehad en best wel een hoop sla.
Oh ja, een hele stapel uien niet te vergeten. Paprika's en erg veel tomaten. Ik heb 6 aardbeien op en 4 bramen-----oke, is niet veel maar is een begin. Heb ook nog wat met aardappelen geexperimenteerd. Daar zijn toch wel wat aardappeltjes vanaf gekomen, klein maar wel lekker. Daar wil ik meer mee gaan doen en als het kan wil ik ook pinda's erbij zetten. Al met al is het best een hoop werk  want er gaat elke dag een hele sloot met water aan op. Maar daar krijg je dan wel weer wat voor terug.
Heel hard groeiende peultjes.
En deze dan!
Hier zijn echt heel veel mensen jaloers op: een heuse muur van passieflora!
En daar heb ik momenteel per week 2 volle emmers van. En het ziet er naar uit dat deze het hele jaar door vrucht blijft dragen. Zal niet elke week 2 emmers vol zijn, maar toch nog steeds een hoop.
Ik heb in Nederland wel eens passieflora gezien maar nog nooit een echte vrucht ervan in mijn handen gehad. Ook nooit gegeten, man wat is dat lekker. Maar ik heb er veel teveel van. Krijg dat never nie opgegeten dus heb er jam van gemaakt en sap. Het sap moet je wel voor de helft met water aanleggen anders is het veel te sterk. Het is een echte vitaminebom.
Even over de honden.
Zou er verschil zitten tussen Europeesche en Gambiaanse honden? Lastige vraag? Neuh, niet echt. Er zit nauwelijks verschil tussen.
Oke, vraag beantwoordt en op naar het volgende topic. Maar wacht aub nog even. Ik wil het antwoord wel even toelichten.
Ik zit hier nl met 3 van die beesten. Het begon met een grote zwarte die bij Mischa (dierenarts) was ingeleverd door een duitse dame. Deze hond lijkt een combinatie van Hazewind-Dobermann-Pinscher, ik weet het niet maar ik heb zelden een hond met zon enorme snelheid gezien. Heel erg beschermend voor het vrouwtje. Als die de compound verliet was ie niet stil te krijgen, als ik de compound verlaat staat ie me nog net niet uit te wuiven. Maar 1 hond is ook maar alleen en we zaten nog na te denken over een 2e hond zodat er wat meer gezelschap zou zijn. Dat probleem werd voor ons opgelost door diezelfde dierenarts. Nu ongeveer een jaar geleden belde hij in paniek: Ik zit met 8 puppies van 2 weken en de moeder is dood, kunnen jullie er tijdelijk 2 opvangen. En die rotzak wist echt wel dat hij ze niet meer terug zou krijgen.
Maar goed, 1 zwarte, vermoedelijk Europeesche hond en 2 van een bekend Gambiaans ras. De zwarte is de baas, tenminste nu nog wel. Hij is de grote broer voor de 2 kleinere, corrigeert ze, speelt met ze, laat ze soms zijn eten stelen etc. De grote zwarte heeft geen vrouwtje meer te beschermen dus het is wel goed dat die andere 2 erbij zijn. Hij krijgt ruim voldoende beweging met 2 van die pubers. En zoetjes aan begin je dan een aantal overeenkomsten op te merken. Honden hebben diverse modussen, waarvan ik er hier een paar zal benoemen. Zo is er bijvoorbeeld de speelmodus. Prachtig om te zien hoe ze met zijn drien door de tuin racen en aan het ravotten zijn. Ze hebben al een hele racebaan uitgesleten. Dan is er ook een relaxmodus. Vooral na het ravotten of als het te heet is een handig ding. De zieligkijk modus hoef ik niet uit leggen, vooral als het om eten gaat is het nooit genoeg. En dan moet je soms echt keihard zijn. Op is op. Ze hebben ook een alarmmodus, reuzehandig als er iemand probeert binnen te komen die hier niet thuishoort, apen vallen daar ook onder. En ze waarschuwen heel fanatiek voor slangen. Verwar deze modus niet met de blafmodus, hoewel deze wel overeenkomsten toont. De blafmodus is hoofdzakelijk irritant omdat ze die meestal inschakelen als je wilt gaan slapen en er maar niet achter kan komen waarom ze blaffen. Nog een minder mooie is de graafmodus. Wat ze met mijnwerken van doen hebben weet ik niet maar te pas en te onpas stap ik ergens in een gat waar dat niet thuishoort. Vooral als ik er net een plantje had neergezet. Katmodus: ga ik maar niet op in. De sloopmodus kost hoofdzakelijk geld, gereedschap, kleren schoenen, eigenlijk alles waar maar op te kauwen is. Er zijn dus nogal wat modussen en ze zijn allemaal volledig automatisch, hoef je niks aan te doen. Probleem is echter, je kan ze niet uitzetten!
(ik ben nou eenmaal geen Cesar Milan).
Nog n modus wil ik jullie niet onthouden, schrik niet, dat is de moord en verscheurmodus!
De watchman next door had ook de zorg voor een hond. En die klootzak vertikte het om die hond eten te geven, het beestje kreeg nog niet eens water. Het moest zichzelf maar bedruipen. Gelukkig waren er mensen die zich het lot van die hond hebben aangetrokken en hebben het beestje daar weggehaald. Hulde. Nou wilde diezelfde watchman hier op de compound goeiendag komen zeggen. Hij zet een paar stappen binnen de poort of er springen er hier 3 op die hem letterlijk willen verscheuren. En das geen geintje. Ik was er gelukkig (of niet) net op tijd bij om ze te stoppen. Heb hem toch maar duidelijk gemaakt dat hier komen geen goed idee is. Ik heb ze wel bestraft door heel zachtjes foei te zeggen.
Honden voelen feilloos aan of iemand deugt of niet. Er komen hier regelmatig angstige moslims over de vloer. Als ze niet blaffen (de honden dan) blijf ik erbij en stel ze gerust en is er verder niets aan de hand. Blaffen ze wel, dan sta ik iets dichterbij en blijf alert zowel tegenover de honden als de bezoekers.
Dus zit er veel verschil tussen Europeesche honden en Gambiaanse honden? Voor mij niet. Geef ze de zorg en liefde die ze nodig hebben en je hebt vrienden voor het leven. En dat is dan de vriendmodus. Neem er gerust eentje bij.
Zit nou eens effe stil!
Ik heb vanaf januari toch wel wat fijne vrienden op bezoek gehad. Eerst mijn broer Kees, die was er al heel kort na de begrafenis. Daarna Jack en Lieke uit Tilburg. Dan Harrie en Karin uit Breda. Toen is het even rustig geweest. Ivan en Karin uit Belgi kwamen ook voor een aantal weken en in diezelfde periode zijn ook Tino en Sandy uit Beek en Donk nog hier geweest.
Onnodig om te zeggen dat dat wel even wat ongemakkelijke momenten heeft gegeven. Iedereen moet weer even slikken en wennen. We hebben wat gehuild en getreurd maar ook weer wel kunnen lachen.
Het deed me veel goed om jullie allemaal te zien, fijn dat jullie geweest zijn.
Raad het plaatje.
Wat voor auto is dit?
En ja, weer wat mensen blij met hun nieuwe vervoermiddel. En hij wordt niet alleen gebruikt bij de bouw. Ze hebben er al iets van 15/20 kinderen in gehad voor een leuk dagje aan het strand.
Mensen blij, auto blij!

p.s. Karin en Ivan, de kleine Landy doet het weer!
17 juli 2015     Sanyang
Nou, 9 juli 2015 is het regenseizoen echt begonnen. Enorme plonsbuien en de weg weer volledig onder water. Het feest gaat weer beginnen. Nu een paar dagen later ben ik de enige die er nog met goed fatsoen doorheen kan. En dan te bedenken dat we voor het regenseizoen alweer een hoop puin naar de weg hebben gereden in de hoop daarmee in het regenseizoen de weg nog begaanbaar te kunnen houden. Als het nu een paar dagen droog wil blijven zullen Robert en ik toch weer moeten proberen nog ergens gebroken blokken te vinden en maar weer aan de weg beginnen. Het regenseizoen is nog lang niet voorbij.
Op de compound zelf hebben we ook wat voorbereidingen getroffen. Vorig jaar al is er als experiment een put gegraven van ongeveer 80 cm in doorsnee en 1 meter diep. Daar een paar geultjes op uit laten komen en dat heeft enorm geholpen om de rivier die we normaal voor het zwembad langs zagen gaan richting schuur, langs de parking en het watchmanhuis om vervolgens onder de poort weer te verdwijnen,  grotendeels te stoppen.
Diezelfde put is nu bijna 2 meter in doorsnee en nog een stuk dieper gemaakt. Een stenen ring met openingen er in gemetseld en maar zien wat er gebeurd. En zoals te zien op de foto vangt ie heel wat water op. De openingen zijn nu niet te zien, die zitten onder water. Dit is trouwens van n regenbui. Het duurt een paar uur maar dan is wel al het water weg. Valt niet tegen.
Ben ook nog 2 hele lange dagen in de haven geweest om te proberen het biljart er uit te krijgen. Jongens wat een drama is dat daar. We hadden het dusdanig weten te regelen dat als de container in de haven openging, er een heftruck beschikbaar zou zijn om het biljart op de aanhanger te zetten. Er zijn niet zoveel heftrucks in Gambia dus het idee om dit meteen in de haven te doen was prima. Dat je daar vervolgens 2 dagen voor nodig hebt van maar zitten wachten tot er iets gebeurd, daar wordt je niet vrolijker van. Maar goed, uiteindelijk toch gelukt en heel voorzichtig op huis aan. Thuis meteen de aanhanger achteruit in de schuur want het kon elk moment gaan regenen. De volgende ochtend bij de eerste opklaringen meteen aan de slag. De aanhanger door de tuin gemanoeuvreerd en achteruit tegen de veranda gezet. Wat balken en planken erbij, en verdomd: met zijn tweetjes nog geen uur later 600 kilo binnen op zijn plek. Had van tevoren al aan beide zijden van het kozijn een stuk verwijderd anders zou het niet passen. Maar hij staat binnen. Helemaal happy!
En dan: uitpakken en controleren op schade. Blijft natuurlijk link om een compleet biljart in een container op te sturen, ik was vooral bang voor de leiplaten en het nieuwe doek. Op een piepklein gaatje in het doek na helemaal in orde. Dus schoonpoetsen en beginnen met stellen en dan: genieten!
Regen of niet: voorlopig ben ik wel even stil.
Met heel veel dank aan:
Frank Dekkers Biljarts voor het in perfecte staat brengen van het biljart.
Kitty van Manen voor het meedenken en het regelen.
Cees Laros
voor het gesodemieter in de haven.
En mezelf natuurlijk.
 
20 oktober 2015     Sanyang
Stukje sentiment.
Dinsdagmorgen 9 uur. Op een groot schoolterrein zit ik samen met een aantal andere ouderen keurig in een cirkel op een stoeltje onder een enorme mangoboom. De headmaster en teachers zijn nog met de kinderen bezig. Stoppen met spelen. Langzaam komen alle kinderen netjes in de voor hun bestemde rij te staan. Allemaal netjes in hun uniformpje en een rugzakje. De headmaster houdt zijn gebruikelijke speech over op tijd komen, netheid, goede schoenen, het belang van 's morgens douchen, gedrag en vooral alleen maar engels mogen spreken op de school.
Voor de kleinsten is het  moeilijk om geconcentreerd te blijven luisteren. En van deze kleintjes is nu mijn verantwoordelijkheid, en daar zit ik dan op mijn eerste ouderenvergadering in mijn leven. Veel ouders zijn niet aanwezig omdat het hun geen reet interesseert wat er met hun kinderen gebeurd. Die zijn blij dat de kinderen van huis weg zijn en gaan echt niet op een vergadering als deze aanwezig zijn. Dan wordt het hel spul naar binnen geloodst en komt de headmaster onze kant op. Ik val wel op als enige toubab tussen deze zwarte mensen. Ze vinden het dan ook wel een beetje vreemd maar ook wel weer leuk. De meeste ouders zijn het engels niet machtig en hij moet ze dus wel in een lokale taal toespreken, af en toe verontschuldigend naar mij kijkend. Het maakt mij niet uit, ik ben er bij en dat telt voor mij. Ik versta geen woord van wat hij zegt en het kan me ook niet schelen. Met een klein traantje in mijn ogen zit ik stiekum te genieten van iets wat ik zo'n 25 jaar geleden bij mijn eigen zoon nooit heb mogen meemaken. Ik zit hier prima.  Maan, ik hou van je jongen.
 
12 november 2015     Sanyang
Diarree, buikloop, het andere grote gevaar.
Als nuchtere (eigenwijze) Brabander ben ik niet zo bang voor een beetje diarree. Heeft iedereen wel eens last van. Paar pilletjes en het is zo weer over. Deze keer echter niet. Na de eerste dag al zo slap als een vaatdoek. De tweede dag wordt het er niet beter op maar deze boerenpummel is er nog steeds van overtuigd dat het wel goed gaat komen. Ben toch maar wat ORS aan het proberen want eten lukt al niet meer. Op dag drie word ik met enige moeite doodziek in een auto gesleurd en naar het ziekenhuis gebracht. Dit kan zo niet langer want ik word met de dag zwakker. In het ziekenhuis wordt vanalles onderzocht, ook mijn bloed. Geen malaria in elk geval. Er wordt niets vreemds ontdekt en ik heb waarschijnlijk een ernstige vorm van buikloop opgelopen. Hoe of wat en waarvandaan? Geen idee. Maar ik moet wel aan het infuus, ik moet zelfs meerdere dagen aan diverse infusen. Je moet eten, kan ik niet. Alles is even smerig. Nog meer infuus. En dan ineens een klein hapje van een appeltje, en dat blijft erin. Biscuitje proberen, nope, pure vuiligheid. Mijn smaakpapillen zijn ook om zeep. Maar dan 's morgens krijg ik voorzichtig trek in brood met ei. En warempel, ik weet drie happen naar binnen te werken en een paar slokken slappe thee. Lijkt of er wat vooruitgang in zit. Af en toe wordt mijn hoofd ook erg helder. Het naar de wc lopen is al stukken minder. Nog steeds aan het infuus maar we gaan vooruit. Als dan mijn bloeddruk van 96/63 weer normaal begint te worden mag ik naar huis. Ik ben aardig afgevallen. Ben al niet zo zwaar maar er is nu iets meer dan 47 kilo over. Erg zwak en veel moe maar ik kan steeds beter kleine beetjes eten. Het zal nog wel even duren voordat ik weer helemaal boven water ben. Mijn lievelingskostje: wortelstamp met spek, kan het niet eten want ik proef er niks van. Langzaam komt de smaak weer terug en het lijkt alsof alles wat zoet is nu dubbel zo zoet is. Zo min mogelijk bewegen en zoveel mogelijk eten en drinken is nu de opdracht. Ik heb elk drupje energie hard nodig. Elke dag weer iets vooruit. Ik zal het wel redden nu maar ben er van overtuigd dat dit echt wel op het nippertje is geweest.
Excuses aan het thuisfront en alle vrienden maar ik heb niet op tijd iedereen hierover kunnen informeren. Daarvoor was ik al te zwak. En nu het weer beter gaat laat ik het ook maar zo. Heeft geen zin om nu nog iedereen ongerust te maken. Maar hee! Ik ben al wel 56 geworden en dat zitten we nu een beetje te vieren. Proost.
eind december 2015     Sanyang
En dan staat zomaar 2016 ineens voor de deur!