De Wisser
Land Rovers in The Gambia...
WYSIWYG Web Builder
WYSIWYG Web Builder
Een nachtmerrie!

Wat als een normale rustige dag begon, eindigde met een drama. Een verschrikkelijke dag om nooit meer te vergeten, al zou je het willen.
's Morgens rustig opgestaan om na het ontbijt iedereen weer aan het werk te kunnen zetten. Met de "voorman" even naar de weg gegaan om te vertellen wat daar moet gebeuren. Als we terugrijden en bij de compound aankomen, zien we de jongens als gekken om de hoek rennen en allemaal met de handen wilde bewegingen maken om het hoofd. 'What is wrong?' "The bees are going crazy!" Shit!! Vandaar de paniek.
"SAMBA? ....Where is Samba?" roep ik meteen.
'He's there under the plastic'.
Samba is een wat oudere man met twee misvormde voeten. Hij is Allah eeuwig dankbaar dat ie bij ons een baantje heeft en brood kan kopen. Hij kan niet hetzelfde werk doen wat de rest doet, maar dat weerhoudt hem er niet van om het toch te proberen, bang om zijn baantje te verliezen. Bij ons heeft ie tenminste elke dag een ontbijt en een lunch, en wat er van de lunch overblijft eet hij na werktijd op. We laten hem dan ook wat simpele klusjes doen en hij is blij dat hij voor ons gewoon meeteld.
Dus: We moeten Samba daar zien weg te krijgen! Hij kan niet rennen!! Hij kan nooit bij de bijen wegkomen! Ik geef vol gas en scheur naar de poort waar ik Pia tegenkom. Samen proberen we nog bij Samba te komen maar er zijn al teveel bijen. Te agressief om dichterbij te kunnen komen. Het klinkt misschien gek maar we moesten rennen voor ons leven, Samba hulpeloos schreeuwend achterlatend. De jongens proberen het ook nog een paar keer, maar de een na de andere rent schreeuwend over het terrein weer terug. Niet te geloven! Niemand kan in de buurt komen! Iedereen wordt genadeloos aangevallen. En Samba blijft maar schreeuwen. Dit is een ware nachtmerrie. Duizenden woedende bijen zwermen hier rond. De machteloosheid...de hulpeloosheid is hartverscheurend. Iedereen probeert bij elkaar de bijen weg te houden met brandende cementzakken en tegelijk proberen we bij Samba te komen. Echter niets lukt. Als er niets gedaan kan worden gaat hij eraan. Dan gaan Bakousou en Suleiman dik ingepakt in regenkleding, nog meer plastic daaromheen, laarzen, handschoenen en wat al niet, het nog eens proberen. Zij weten bij Samba te komen en sleuren hem mee naar het zwembad. Daar gooien ze hem in en maken hem duidelijk dat ie daar moet blijven. Robert heeft zichzelf flink ondergespoten met 'Bobspray' en gaat gewapend met aansteker en een bus Bobspray er opaf. Hij gebruikt de Bobspray en de aansteker als een soort vlammenwerper om de bijenzwermen mee te verbranden en ook om Samba met Bobspray onder te spuiten.
Mijn auto staat nog met ronkende motor bij de poort. Ik loop om het terrein heen om bij de auto te komen. Ook daar weten de bijen me te vinden maar ik weet toch in de auto te komen. De bijen die mee zijn gekomen weet ik te doden. Terug naar de hoofdingang. De jongens weten uiteindelijk Samba uit het zwembad te halen en achter in de auto te leggen. En nu snel naar het ziekenhuis.
Bart is ondertussen telefonisch op de hoogte gesteld en heeft al naar het ziekenhuis gebeld, medicijnen en injecties liggen al klaar.
Niemand gelooft nog dat Samba dit overleeft. In het ziekenhuis geeft ook de dokter aan dat hij nog nooit zoiets gezien heeft. Samba heeft meer dan duizend bijensteken over zijn hele lijf! Infuus erin, hopen injecties en medicijnen en dan afwachten. Dan komt de dokter met een positief bericht: hij gaat het waarschijnlijk redden! Hij kan nog wat praten en aan Robert vraagt hij: Rasta..am I going to die? Rasta..am I going to die? De man heeft zoveel pijn, daar hou je je tranen niet meer tegen.
Als wij gestoken worden krijgen we onmiddellijk overal zwellingen. Was dit bij Samba ook het geval geweest zou hij allang gestikt zijn. Zijn lichaam vertoont geen enkele zwelling en dat is waarschijnlijk zijn redding. Maar er zit zoveel gif in zijn lijf dat we nog erg hard twijfelen. Samba begint weer iets op te warmen, het infuus begint te werken. Hij kalmeert en wordt een beetje in slaap geholpen. We kunnen nu niets meer doen dan afwachten. We krijgen nog zalf en medicijnen mee voor iedereen die erbij is geweest. Iedereen zit onder de bijensteken, niemand uitgezonderd, iedereen heeft wel een poging ondernomen om bij Samba te komen.
De volgende dag met kleren en eten terug naar het ziekenhuis. Samba is er nog niet helemaal, maar hij knapt wel op. Het ziet er hoopvol uit maar hij mag nog niet naar huis. We hopen hem snel weer thuis te hebben, de arme ziel.
Er is meteen werk van gemaakt om de bijen uit de enorme Mompata boom te verwijderen. Een paar "specialisten" gaan de boom in om ze te verwijderen, een klusje waar we grotendeels met gesloten ogen naar hebben staan kijken. Je gelooft het niet als je hetzelf niet gezien hebt. De halsbrekende toeren (zonder enige vorm van beveiliging) om bij het nest te komen en het dan verwijderen. Een wonder dat daar geen ongelukken zijn gebeurt. Een paar andere "specialisten" zullen nog wel een paar keer terug moeten komen om de rest ook nog definitief te verwijderen.
Zzoiets als vandaag willen we nooit, maar dan ook echt nooit meer meemaken. De aanval van de bijen vergeet je nooit meer. Als ze komen kun je er niet tegen vechten. Ze komen voor jou en als je niet kunt rennen ga je eraan. Heb niet de illusie dat je ze wel aankunt. Niet op dat moment, vergeet het maar!

Grumpy Old Sil
30 januari 2013